Daniel Kobiela – poeta, historyk, animator kultury i działacz społeczny. Urodził się 16 maja 1989 roku w Suchej Beskidzkiej, dorastał w Zawoi u stóp Babiej Góry. Jest absolwentem historii na Uniwersytecie Rzeszowskim (licencjat, 2011) i Uniwersytecie Jagiellońskim (magisterium, 2014). Ukończył także studia menedżerskie MBA w Krakowskiej Szkole Biznesu Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie (2015) oraz studia podyplomowe z zakresu ubezpieczeń społecznych (2018) i zarządzania kulturą (2025).

W latach 2013–2015 pracował w Centrum Górskim Korona Ziemi w Zawoi, uczestnicząc m.in. w przedsięwzięciach popularyzujących dzieje polskiego himalaizmu. Od 2016 r. jest pracownikiem Inspektoratu ZUS w Mielcu. Związany z ziemią mielecką, od 2018 r. mieszka wraz z żoną Anną Wójcik-Kobielą, malarką, oraz synami Aleksandrem i Janem w Zaborczu nieopodal Przecławia.

Członek Zarządu Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej im. Władysława Szafera, Prezes Klubu Historycznego powołanego w ramach Towarzystwa oraz członkiem Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO TMZM.

Inicjuje wydarzenia upowszechniające historię regionu, w tym spotkania edukacyjne. Jest pomysłodawcą i organizatorem Ogólnopolskiego Festiwalu „Na Wilczym Tropie” oraz towarzyszącego mu Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Zbigniewa Herberta. Organizuje także Memoriał „Mieleccy Sprawiedliwi wśród Narodów Świata” im. E. Szyfnera.

W poezji podejmuje tematy humanistyczne, historiozoficzne, społeczne i egzystencjalne. W 2025 r. zadebiutował tomem „Do człowieka” i został laureatem VIII Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego „O Wstęgę Sanu”. W 2026 r. otrzymał Nagrodę za Najlepszy Debiut Literacki Województwa Podkarpackiego w kategorii poezja, przyznaną przez rzeszowski oddział Związku Literatów Polskich.


Pokolenie
Przypadła mi niewdzięczna rola skryby i depozytariusza pełzającej zagłady
trzecie milenium stworzyło pokolenie ludzi umarłych
udawadniających z rozpaczą sens swej konsumpcyjnej egzystencji
omijamy z mozołem swoje dawne świątynie
a te które pozostały zupełnie puste przerobiliśmy
na wyszukane galerie sztuki i niewyszukane dyskoteki
do osób wierzących niepraktykujących z końca wieku drugiej apokalipsy
dołączyła generacja pobożnych ateistów
którzy modlą się już tylko z przyzwyczajenia i dla zachowania
dobrych manier wyniesionych z dzieciństwa

Zapisano nas do dwóch wrogich frakcji politycznych głównego nurtu
kilka innych pozostałych daje nam iluzoryczne poczucie trwania
w dogorywającej i kulejącej demokracji
już nikt z nas nie woła piersią ognistą Hannibal ad portas
słownik współczesnej dyplomacji nie zna pojęcia wroga
wszystko jest kwestią ceny i odpowiedniej narracji
pozostali już tylko byli i potencjalni kontrahenci

Miłość zastąpiliśmy wczasami w Dubaju i Zanzibarze
jedzeniem sushi na mieście, botoxem i niezobowiązującą kamasutrą
naszym kubkom smakowym nie odpowiada już kawior bordeaux i ośmiorniczki
więc zaczęliśmy zjadać siebie nawzajem
Święty węzeł małżeński wyparliśmy umową na okres próbny
żyjemy razem i jednocześnie osobno - rozmawiając ze sobą monologami
zamiast dzieci na początku XXI wieku rodzą się nam pieski, kotki
rzadziej chomiki i papugi – wszystko wedle uznania i preferencji
nieliczne ludzkie dzieci które przychodzą na świat
cechują się wadami genetycznymi:
mają zaburzony zmysł węchu – nie czując zupełnie zapachu
jabłoni ani gruszy a nawet woni cytrusów vide pomarańczy
wzrok mają również otępiały – ograniczony do jednego metra
w hipnotyzującym kontemplowaniu elektronicznego szkiełka
nie dostrzegają  już nad głowami płynących na niebie okrętów
czy ryczących złowrogo w kłębach obłoków smoków i tygrysów
nogi za to mają o dziwo nienaturalnie mocne – sztywne w kolanach
nie uginają się już przed Arką Przymieża i Tabernaculum,
ćwiczone i przeznaczone do wyższych celów –
maratonu kłamstw i nieustającego wyścigu szczurów

W pogoni za uznaniem w oczach świata zaciągnęliśmy pożyczki
we frankach i innych szeklach – kupiliśmy za nie luksusowe dobra i drogę na skróty
nieświadomi że przyjdzie za nie płacić czasem, który nie zna pojęcia waluty ani wakacji kredytowych
nie wierzymy już w Boga bo sami sobie jesteśmy muzami i herosami
do czasu złamania pierwszego paznokcia, rozbitego kolana czy śmierci
która jak zwykle bezczelna przyszła znienacka – za wcześnie, nieproszona i nieplanowana

Przerażeni swoją boskością i bylejakością otwieramy pospiesznie granice naszego Psychopolis wysyłając najlepszych laufrów i ambasadorów umęczonej cywilizacji
w poszukiwaniu Barbarzyńców z płomienną nadzieją w sercach, że nauczą nas oni
OD NOWA:

Wierzyć prawdziwie, Kochać bezinteresownie, chodzić boso po zielonej trawie, puszczać kaczki na wodzie, obserwować gwiazdy – i co najważniejsze rodzić zdrowe dzieci które będą wydawać na świat kolejne pokolenia.

Pytanie – kto ocali nasze P O K O L E N I E jeżeli okaże się że prawdziwych Barbarzyńców już nie ma...


Do Człowieka
Człowieku, który jak niespokojny żeglarz
rzucany jesteś każdego dnia na niezbadane oceany,
pomimo trudu i ryzyka nie wypatrujesz lądu — swej przystani.
I chociaż czasami dobijasz do różnych portów,
kolekcjonując przyziemne przedmioty,
są to tylko jednak rzeczy,
lecz twe oczy kierują swój wzrok ku błękitnym falom,
niosącym kolejny rozdział batalii życia.
Na wodzie jesteś jak Odys,
nieraz toniesz wraz ze swym statkiem,
zanurzając się w głębinach swej herezji,
kpiąc z Posejdona, drwiąc z bogów,
pozostając dumnym w całej swej niedoskonałości —
z bycia człowiekiem.
I chociaż czasami wątpisz, płacząc i krzycząc,
zagryzając swe wargi, rozlewasz czerwoną farbę,
która jest miernikiem twego istnienia,
to jednak wiesz, że jutro będzie nowy rejs,
nowa powódź uczuć, burza namiętności,
karuzela fal, na której będziesz jechać
i znów beztrosko się uśmiechać...
A gdy rozwiniesz żagle swego statku po raz ostatni
i wyruszysz w swój ostateczny rejs —
zatrzymaj się i posłuchaj:
ciszy, jak krzyczy,
deszczu, który szepce,
i słońca, które przez tyle dni przytulało cię do swego serca...

Dzieci Hioba
Na rogu ulicy wrzawa i poruszenie.
Przyjdźcie do mnie Hiobowe dzieci!
Zbyt grzeszne dla świętych,
nazbyt pobożne dla diablich,
z aureolami wyblakłymi
i przykrótkawymi rogami 
żwawo, nie zwlekajcie — czas nagli!
Weźcie ze sobą córy Korynckie
z piersiami obrzmiałymi, oblanymi słonym potem.
Nie zapomnijcie zawołać marynarzy
i miejscowych łajdaków z Odessy i Marsylii!
Oto mały, dobry Gavroche przybywa do nas
za drugiej strony barykady!
Przygrywa mu radośnie Janko na skrzypkach,
wokół nich tańczą i klaszczą w dłonie dzieci
piratów z Somalii i żebraków z Dharavii,
obnażając w szczerym uśmiechu swoje białe niewinne zęby.
Chodźcież szybko mamy mało czasu,
oddajmy mu głos!
Przemów do nas, zmęczonych rewolucją,
mały Gavrochu  kto jak nie ty
zna lepiej naszą umęczoną walkę?
Opowiadaj, co kryje się po drugiej stronie barykady...
My, Synowie Hioba zamieniamy się w słuch...

Wtem usta, które zimne były, przybierając kolor fioletu,
nagle barw nabrały, a słońce rozjaśniło policzki wcześniej wyblakłe.
Źrenice jego, niczym księżyce przysłaniające słońce,
zawiesiły w próżni dzień i noc, wstrzymując wskazówki zegarów.
Ten, który martwym miał być, stoi niczym posłaniec Boga.
Wśród tłumu nadzieja przeplatać zaczęła się ze strachem.
W końcu chłopiec zabiera głos...

Tam, po drugiej stronie barykady,
noży używamy wyłącznie do krojenia chleba.
Nikt nie podrzyna sobie gardeł i nie podcina skrzydeł,
albowiem nie wiemy, co to jest głód.
Nie chodzimy spać głodni, ponieważ
karmią nas tam chlebem żywym,
którego mały kęs syci przez cały dzień.
Z praktycznych przedmiotów
zachowaliśmy jedną gilotynę —
nie ścinamy na niej jednak już głów
bowiem nie ma wśród nas królów,
ludzi w długich szatach i drogich perukach.
Jej błyszczące ostrze rozłupuje w blasku słońca
na części tryskające słodyczą arbuzy i melony.
Nie znamy już smaku goryczy i żółci pustego żołądka.
Nie jesteśmy już sierotami —
jest z nami nasza mama Miriam.
Tańczymy z nią w koło, trzymając się za ręce.
Są wśród nas dzieci z Palestyny i Izraela,
plemion Tutsi i Hutu oraz wyznawców Szyitów i Sunnitów.
To wszystko nieważne — mama uśmiecha się do nas
i mówi, że wszystkie jesteśmy jej dziećmi.
Tak bardzo nas kocha...
Na wiosnę zbieramy dla niej kaczeńce,
a u nas cały rok jest wiosna za wyjątkiem Wigilii.
Pada wtedy śnieg i jemy lukrowane pierniczki,
popijając je kompotem z suszonych śliwek.
Od czasu do czasu odwiedza nas stary ogrodnik
ze spojrzeniem łagodnym i białą brodą.
Nazywamy go Dziadkiem.
Zabiera nas wówczas ze swymi owcami na łąki kwietne,
pełne żonkili, chabrów i maków.
Otaczają je wzgórza zielone,
poprzecinane strumyczkami, które
leniwie rozlewają się wodą czystą, źródlaną 
wprost do naszych bosych stóp,
zanurzonych palcami w czterolistnej koniczynie

Wtem wykrzyczał tłum:
Gavrocheu drogi! Tyś dzieckiem był naszej rewolucji!
Zmęczeni jesteśmy walką straceńczą —
wskaż nam drogę, a podążymy za Tobą!

Drodzy towarzysze umęczonej sprawy,
tak jak i ja potomkami Hioba jesteście.
Nigdy nie było dane wam być dziećmi —
musieliście od kołyski dzielić się piersiami
waszych matek, które zmuszone były
zaspokajać głód miejscowych pijaków
i panów z poza miasta — was dokarmiając
chlebem czerstwym i nienawiścią do świata.
Odłóżcie noże i bagnety,
a złość wasza niech unosi się
niczym latawce na błękitnym
niebie, dając jej samotnie odfrunąć w bezkres.
Nikt z was nie przejdzie na drugą stronę barykady
z twarzą kamienną, wyrzeźbioną przez ocean krzywd,
jeżeli nie znajdzie się w niej najmniejszy promyk dziecka.
Świat dał wam twarze kuglarzy, rzezimieszków i ladacznic —
Ja, Gavroche, znając was i kochając, byłem jednym z was.
Jadłem okruchy chleba, podnoszone z bruku tych samych ulic i ciemnych bram,
żebrząc o kilka kolejnych chwil mej ulotnej, ziemskiej egzystencji.
Dlatego podarowuję wam twarz mojego dzieciństwa,
byście mogli dostąpić zaszczytu zbierania wiosną kaczeńców
dla naszej pięknej mamy Miriam...

Europa
Europo piękna
Europo okrutna
co o brzasku uśmiercasz
swych najwierniejszych kochanków
pozwól dłoni poety
dotykiem ogrzać
twoje zimne skronie
rozczesać srebrne włosy
które kiedyś kolorem
zawstydzały słońce
usta me pochylam
nad twoim utrudzonym czołem
by zbić gorączkę
po tym jak dwukrotnie
targnęłaś się
na swoje życie
i przypomnieć ci
jakże byłaś piękna przed laty
gdy pędzlem swym
sam Michał Anioł z Picassem
pudrowali twe policzki
na twej smukłej szyi
bukiet pereł
jedna po drugiej
nawlekały sprawne palce
Chopina z Mozartem
byś na koniec dnia
zasypiała pośród opowiadań
Szekspira i Dantego
Europo piękna
Europo okrutna
twoja suknia utkana jest
ze strzelistych katedr
i łuków triumfalnych
kiedy zmieniłaś swe szaty
na piżamy szpitalne?
i dałaś się zamknąć
w ekskluzywnym domu starców
dla obłąkanych!
lecz póki słowo żywe trwa
trumna daremna
poeta szuka wśród 
szeptów dajmonionów
właściwego zaklęcia
by przywrócić ci
śpiew ptaków
i kwiat lotosu
a o brzasku
ujrzeć Ciebie na nowo młodą
i dołączyć
do listy
martwych kochanków


Maskarada
Maskarada – witam w teatrze lalek,
Theatrum Mundi – karnawał bajek.
Umieram, lecąc na karuzeli własnych myśli,
Jestem głuchy, lecz w moich uszach
Rozchodzi się dźwięk tajemniczej pozytywki.

Otwieram bramy piekła,
By szukać wśród potępionych swojego nieba.
Rozpływam się w krainie ciemności i nienawiści,
Jakże dobrze jest zasypiać
W kotle własnego cierpienia.


PROLOG (Mowa końcowa)
Przyznaję się uroczyście
do popełnionych win
Złodziejem byłem
co wykradał złu szaty ciemne
Targając je na strzępy
Tylko po to
by stanąć samemu nagim w świetle
i wykrzyczeć światu
Stojąc nad urwiskiem
swego człowieczeństwa
że byłem jednym z was

Dziś składam w wasze dłonie
Moje kruche świadectwo
i nim przeczytacie mnie do końca
Zrozumiecie...
Że nie można posiąść poety
to Poeta posiadł Was...
 
Inwokacja
Towarzyszu istnienia,
Który otwierasz swe oczy zaślepiony promieniami słońca,
Mrugając jak kogut swymi skrzydłami,
Starasz się zapomnieć o tym, że posiadasz skrzydła.

Pędzisz autostradą życia, zmierzając pod prąd na hulajnodze,
Plując przeznaczeniu w twarz.
Czasami tylko znajdujesz przystań,
Zbaczając z autostrady do ogrodu pełnego zmysłów,
Zrywając, mordujesz najpiękniejsze kwiaty swej poezji.

Krzyczysz niczym Achilles na polu swej chwały i porażki.
Jak Syzyf pchasz kamień zwany poronioną ambicją.
Ile razy byłeś tu Hektorem,
A ile razy Achillesem…?
Ile razy byłeś tu bogiem,
A ile razy człowiekiem…?

Któż jeszcze pamięta, jak nie ty,
Co to znaczy być bohaterem
W krainie emocjonalnych tchórzy,
Zdegustowanych gustów,
Wyciągając środkowy palec ze złamanym paznokciem
Osieroconych aspiracji?

O muzy! Czemu milczycie,
Kiedy płacze serce poety!
Natchnijcie jego duszę,
Rozpalcie pochodnię jego zmysłów,
Całując go w przeklęte usta,
Zostawiając go ostatni raz
Zimnego bezdechu
W świątyni natchnionych wersów…
W pociągu

W pociągu na trasie do dojrzałości
tak bardzo boli z każdym pokonanym dystansem —
dystans nabierany do siebie.
Kolejna zmarszczka na pomarszczonym życiorysie,
poprzecinanym bliznami błędów nie do końca zabliźnionych,
ale za to bliskich jak bliźni bliźniemu.

Widok za oknem już nie surrealistyczny,
ale jakiś zwyklejszy – realistyczny?
Myśli bardziej przyziemne…
Poukładane, kalkulowane – pociąg staje?
Wysiadka – koniec podróży – ostatni peron?

A myślałem, że ta podróż się tak bardzo dłuży...
Bilet Green Hill – Los Angeles
zjadły mole w kaftanach bezpieczeństwa.

Gnosis
Do was, świętych pogan Jeruzalem,
Opluwacie swe twarze śliną własnych chciwości.
Wasze oczy — czarne od wyrzutów sumienia,
Wargi — popękane od ognia waszych kłamstw.
Język wślizgujący się w łono dziewicy,
Szukający zgniłego jabłka Ewy.

O Adamie! Martwy twój żywot,
Żywa twoja martwa dusza, przeklęta.
Oto nóż Kaina w mrowisku twojego serca,
Ręka upominająca się o twoją zniewoloną duszę.

Grabarze myśli, kopulujący na pomnikach
marzeń swoich truposzy,
Kapłan odziany w purpurę swych demonicznych intencji —
Wypuść ten kielich!
Poczuj, jak ześlizguje się po twych szkarłatnych dłoniach!

Niech noc zapanuje nad doliną twych pięknych dni.
Dzieci cienia, skradające się po drzewie Edenu
do owocu niedoskonałości,
Zatrzymujące się na chwiejnych gałęziach,
Żeglują ku przepaści wraz ze swym nałogiem śmierci.

I Ty...! synu Adonai, któremu Jeruzalem krzyczy
w zmęczoną twarz: Jeszua!
Nie uciekaj.
Zanim wyprą się Ciebie po trzykroć
i wyrzeźbią z przeklętego drzewa
Twój Święty Krzyż.

Rozerwą twe ścięgna, zgolą twą czaszkę,
Zbierając cenny skalp twoich myśli i uczuć.
Wyrwą kręgosłup, rozrzucą kości,
Następnie trąc je na drobny proch.
Twa krew płynie powoli — jeszcze ciepła —
Dogorywa na ołtarzu zbawienia.

I gdy ostatni gwóźdź zgwałci święte członki,
A włócznia wojny dotknie ostatniego żebra pokoju —
Będziesz wolny,
Tak jak tylko ptak bywa wolny
Poza klatką swego więzienia.

I gdy już lecisz tak beztrosko,
To wiesz, że oni nie mają żadnej władzy...
 
Adeo
A więc wojna.
Czas prężenia muskuł i gwałtownych skurczów serca.
Światu amputowano sumienie.
Ciężko tak żyć pomiędzy młotem a kowadłem.

W czasie i przestrzeni — Bóg płacze.
Hellada gra o nieśmiertelną sławę,
Persja kąpie się w złocie wiecznego słońca.
Semici znów zabijają w imię jedynego Boga.

I my, synowie Adonai — liście na wietrze —
Szukamy drzewa pośród przeklętego ogrodu.
Odpoczywamy na niespokojnych wodach, z dala od lądu,
Dryfując na almanachu życia, wyglądając Pana.

I gdy pojawi się Ten, który przyniesie światło — uciekaj!
Greku, to nie Prometeusz!
Żydzie, to nie Meszijah!

Oto Pan ciemności, w płaszczu tkanym światłem twych marzeń.
Ma on uśmiech dziewicy, spojrzenie ojca,
A mądrość jego — mądrością mędrców.
Jego ramię szerokie, a dłoń otwarta,
Ocierająca łzy smutku.

I gdy, niesiony jego pięknem,
Otulisz swą twarz w jego płaszczu —
Zrozumiesz, że nie ma Boga,
Nie ma człowieka, i jego drzewa, i krzyża.

Tylko pod ciężką skorupą twych myśli
Świat... który był
i którego nie będzie...

Oczy Priama
Mówi się, że Achillesa zabiła zatruta strzała,
wystrzelona z łuku Parysa wprost w śmiertelną piętę —
lecz jest to nieprawda...

Największy pośród wojowników,
zdobywca dziesiątek miast, setek głów mężów i potworów,
i drugie tyle zalotnych branek —
zmarł zdecydowanie wcześniej...

Ugodzony spojrzeniem starego króla Troi — Priama.

Niegasnąca pochodnia i głośne bębny wojny,
tłoczące krew w sercu półboga, okazały się bezradne
w obliczu żałobnych oczu ojca...

Jedno jego stare oko, łzą błyszczące,
tarczą stalową przed ciosem,

drugie — sztyletem podstępnym,
ominęło skutecznie pancerz wykuty młotem Hefajstosa,
zatapiając ostrze wprost w sercu herosa...

O, gdyby tak do wszystkich wojennych bogów Hellady XXI wieku
móc wysłać potajemnie pod osłoną nocy zapłakanego Priama —
skrybowie nie nadążyliby spisywać traktatów pokojowych.








Urodził się17 grudnia 1954 w Wampierzowie koło Mielca, mieszka w Mielcu. Należy do Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. Posiada liczne publikacje swoich wierszy w prasie lokalnej i ogólnopolskiej. W 2004 roku ukazał się jego tomik wierszy "Saksofon na sośnie". Zdobył dwukrotnie wyróżnienia honorowe w konkursie poezji "Wrzeciono" w Nowej Sarzynie ( 2003 i 2004), oraz wyróżnienie specjalne w w/w konkursie w 2006 roku. Również w tym samym roku został laureatem Nagrody Głównej w konkursie "O Srebrne Pióro Prezydenta Miasta Mielca".

Od 2002 roku rozpoczyna się jego współpraca ze znanymi artystami polskiej estrady. Edyta Geppert śpiewa piosenkę z jego tekstem pt. "Kraków płacze" w ramach programu "Wieczór Cygański" na deskach teatru "Buffo" w Warszawie. W 2004 r. Michał Bajor na swojej płycie " Za kulisami" umieszcza piosenkę z tekstem "Ballada o niekochanych mężczyznach” (muzyka Piotra Rubika). W 2007 r. Michał Bajor umieścił na płycie "Inna bajka" piosenkę z tekstem autora pt. "Nocne sms - y". Współpraca z zespołem muzycznym Alka Berkowicza z Rzeszowa owocuje piosenką z jego tekstem pt. "Kawa na dworcu w Rzeszowie". W grudniu 2010 roku, nakładem TMZM im. Wł. Szafera w Mielcu, ukazał się tomik "Harfa w chmurach" 
Jego utwory trafiały kolejno do almanachów Grupy Literackiej SŁOWO „Z podróży na wyspy słowa” (Mielec 2007), „W rytmie słowa” (Mielec 2009) i „Zanurzeni w słowie” (Mielec 2011). W 2011 roku zaprezentowane zostały w tomie miast partnerskich Mielca i Lӧhne „W dalszej i bliższej perspektywie” („Sofern wie nah”), a w 2012 w „Artefaktach” – Mieleckim Roczniku Literackim Nr 1 (2012).

23 listopada 2018 roku w Pałacyku Oborskich w Mielcu miała miejsce promocja trzeciego tomiku poezji Kazimierza Treli „Gwiazdy spadają nienachalnie”. [więcej]


HARFA W CHMURACH

Harfa – skrzydło anioła rozpostarte w locie,
(Pióra strun nastrojone, napięte i drżące...)
Dzisiaj swej górnolotnej uległa tęsknocie,
Wznosząc się ku obłokom skrywającym słonce.

Nie sięgną tu, by szarpać ją harfistki dłonie,
I dyrygent swym berłem tutaj nic nie wskóra,
I żwawy rój nut czarnych tu jej nie dogoni,
Bo dziś harfa na luzie, bo dziś harfa w chmurach.

Lecz oto Afrodyta, w boskim panteonie
Dostojnością znudzona dała w chmurę nura!
I o struny otarła swe mityczne dłonie...
I zabrzmiała jak nigdy harfa – harfa w chmurach.

Mielec 14.08.2005


UMARŁYM GAZETOM

O północy umarły wczorajsze gazety,
I zastygł krzyk z tytułów, jak przerwane słowo,
Z datą urodzin-śmierci tą samą niestety...
Cześć ich pamięci! Żyły krótko, jednodniowo.

Do cna zczytane truchła spoczną wnet w spokoju
(zanim ich ekshumację zrobi archiwista)
W trumnach piwnic i strychów, w ciemnicach pokojów;
Bądź czeka je kremacja w domowych ogniskach...

Nieutuleni w żalu, w smutku pogrążeni,
Chcemy się karmić świeżym, drukowanym słowem,
Przy porodówkach-kioskach tkwiąc z groszem w kieszeni...
(O szóstej wszak urodzą się dzienniki nowe!)

Mielec 25.02.2006

 

 


MIELECKIM WIADUKTEM

... pamiętając...

Bądź mi przyjazny – Wiadukcie:
Na wprost po swym grzbiecie mnie prowadź,
Bym, przy barierek twych burcie,
Życie swe mógł kontemplować...

Pokaż przyjazne oblicze,
Zapomnieć daj o niepokojach...
...łza spada z góry na znicze,
twa łza, chociaż wina nie twoja...

Żegnam już czoła pokłonem
Latarni twych palce ugięte,
Jak do modlitwy złożone,
Za ludzkie życie, co święte...

Mielec, 04.12.2004

 


RADIO „PULS FM.”

Mieleckie radio “Puls FM.”
To tło muzyczne naszego miasta.
Nutami kwitnie każdy dzień,
Bluszczem melodii gród nasz obrasta.

„Sto dwa i cztery” – liczby te
Brzmią jak magiczne prawie zaklęcie.
Na skali marzeń znajdziesz je:
Włączasz i mija stres i napięcie.

„Solskiego 10” – właśnie tam
rodzi się to, co słuch tak cieszy.
Nieustający koncert trwa
Dla melomanów mieleckich rzeszy.

Słów mało... Tylko dźwięk i śpiew!
Szczypta reklamy w szlagierów morzu...
Nad koronami miejskich drzew
Plik pięciolinii buja w przestworzach.

Gdy nocą nie przychodzi sen,
Nie zmieniaj tego wszystkiego sposobem...
Sprawdź, czy jest prawdą slogan ten:
- MIELECKIE RADIO GRA CAŁĄ DOBĘ!

Mielec, 11.11.2003


WIELKI WÓZ

Wielki wóz wisi tuż nad blokami;
Siedem gwiazd, tak w sam raz – Wielki Wóz.
Miliard lat, dyszel ma połamany,
Wielki Wóz, nocny blues, wielki luz...

W każdą noc Księżyc go cicho błaga,
By go w rejs pośród gwiazd wziął choć raz.
Wielki Wóz zbywa go: - Nie wypada!
Szlakiem swym wędruj sam poprzez czas...

Wielki Wóz dotąd wszak nic nie woził,
Czeka wciąż, jakby Ktoś kazał mu...
Może gdy światu los zły zagrozi,
Zrobi kurs, jeden kurs, ważny kurs?

Wielki Wóz misji swej wyczekując,
Wieczny wciąż dyżur ma – taki mus!
Skraca czas z Bratem swym dyskutując,
Z Bratem swym, co się zwie Mały Wóz...

Może już dyszel czas by podciosać,
Może czas smaru garść dać do piast?
Konie kuć w kuźni u Hefajstosa,
Może już, może już nadszedł czas?

Wielki Wóz dotąd wszak nic nie woził,
Czeka wciąż, jakby Ktoś kazał mu...
Może gdy światu los zły zagrozi,
Zrobi kurs, jeden kurs, ważny kurs?!

Mielec, 22.07.2006

Adam Kopacz
Urodzony 19.06.1955 roku, mieszkaniec Tuszymy.
Od roku 2018 członek Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO TMZM oraz Klubu Środowisk Twórczych działających w strukturach Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej.

Rysownik, regionalista utrwalający w rymowanej formie osoby, wydarzenia i miejsca związane z okolicami Przecławia i innych regionów. Tworzy różnotematyczne wiersze, zamieszcza opisy, relacje. Przytacza fakty, opowieści, wspomnienia, anegdoty, które znalazły się w kilku publikacjach autorskich np.; „Takie moje rymowanie” (2019), „Przecław i okolice w rysunkach Adama Kopacza” (2021), „Przecławski kalejdoskop” (2022) oraz w almanachach MGL SŁOWO „Schowane między słowami”, „W przestrzeniach wyobraźni”, „W ogrodzie słów”  jak też w almanachach „Pozwólmy mówić słowom” (2023), ”Na fali słowa” (2024), „Kultura w koronie – dziedzictwo pierwszej koronacji w historii lokalnej i kulturze regionu” (2025)  wydanym przez Podkarpacki Uniwersytet Ludowy z siedzibą w Tuszymie, którego jest członkiem oraz w lokalnej prasie a foto prac rzeźbiarskich są w Albumach KŚT –TMZM.
Zamieszczając  rysunki satyryczne współdziałał z gazetą „Głos Mielecki”. 

Członek Stowarzyszenia Społeczno-Kulturalnego „RĘDZINY’ w Tuszymie, zajmującego się utrwalaniem, propagowaniem i zachowaniem od zapomnienia miejscowych dóbr kultury poprzez spotkania tematyczne, prelekcje, wystawy, rekonstrukcje wydarzeń, odnawianie zabytków, odnajdywanie, zabezpieczanie i dokumentowanie ważnych dla historii i kultury obiektów i miejsc. (Wkład w wyk. lapidarium, odnowienie nagrobków malarza - powstańca  z 1863 r. Wiktora - Władysława Puszczyńskiego oraz pocztmistrza , burmistrza Franciszka Buhna, udział w wykonaniu nagrobków zasłużonym osobom jak; Władysław Żątowskii, Alfred Langer i wiele innych  działań na cmentarzu w Przecławiu  oraz renowacja Cmentarza wojennego z I wojny światowej nr 500 Tuszyma - Biały Bór. Uczestnik warsztatów poetyckich i plastyczno- rzeźbiarskich, plenerów (np. Z nurtem Wisłoki – KŚT ,a także spotkań tematycznych związanych z literaturą, rzeźbiarstwem czy muzyką z młodzieżą przedszkolną i szkolną na terenie gminy Przecław i w Mielcu. (Współpraca z okolicznymi szkołami, bibliotekami i domami kultury czy Skansenem w Kolbuszowej itp.). Oprócz lokalnych wystaw prezentował swoje prace między innymi w okolicznych gminach, a także w Dębicy, Mielcu, Rzeszowie. Występował jako akompaniator i recytator podczas wydarzeń kulturalno – integracyjnych pośród stowarzyszeń jak np. MGL SŁOWO TMZM „Przecławski krąg”  w Przecławiu, „Podkarpacki Uniwersytet Ludowy” z siedzibą w Tuszymie, „Kobiety z pomysłem” w Rzemieniu czy Klub seniora „Złoty wiek” w Przecławiu, OSP oraz wśród pensjonariuszy DPS w Mielcu itp.

Laureat Ogólnopolskiego Konkursu Literackiego „Na skrzydłach Dedala” wyróżnienie (2019), II miejsce (2021), I miejsce (2022, 2023, 2024), II miejsce (2025), wyróżnienie (2026) a też Ogólnopolskiego Konkursu literackiego OTK w Warszawie II miejsce (2022), wyróżnienie (2023). W konkursie „Jednego wiersza” podczas DNI SENIORA (tzw. „Mielecka Senioriada”) II miejsce (2024), wyróżnienie (2025, 2026).

Promowany i uczestniczący w wielu przeglądach i spotkaniach literacko – poetyckich miejscowych jak np. w Mielcu (MBP SCK, Mielecka Senioriada), w Rzeszowie WDK, w Przecławiu MDK, w Radomyślu Wlk. (Radomyska wiosna poetycka), , w Dzikowcu (Przystań literacka - dwór Błotnickich), w Niwiskach - (tzw. „Gościniec”- Dwór Hupki), w Tarnowcu k/ Jasła („Piknik ze sztuką” - Dwór Pilińskich). 
Udziela się w składzie Komisji Rewizyjnej TMZM  im. prof. Władysława Szafera w Mielcu. Wpisany do Encyklopedii miasta Mielca. Uhonorowany odznaką „Zasłużony dla Kultury Polskiej" (2024) i Brązowym Krzyżem Zasługi (2026).


KRAKOWIACY czy LASOWIACY    
Rodząc się w Galicji, czyli na rzeszowskiej ziemi,
Do grupy etnicznej żeśmy przydzieleni.
W związku z tym przychodzi zastanowienie,
Jakiej genealogii jest nasze pochodzenie.
Etnografowie rzetelnie zbadać się starają,
które kultury tutaj większe wpływy mają.
Rejon przecławski jest w tej sytuacji,
Że leży na styku kilku dawnych nacji.
Przewijają się nazwy ludów sprzed wielu wieków,
Od Wiślan, Lędzian, po Krakowiaków i Lasowiaków.
Toczą się też pośród etnografów spory,
Którego terenu tyczy wpływ danej kultury.
Co do Przecławia , mowa jest o Krakowiakach,
Natomiast nad Wisłoką w Tuszymie - o Lasowiakach.
Do końca ten dylemat jest nierozstrzygniony,
W tradycji i ubiorze- trafny czy mylony?
Ale na regionalnych występach, podczas uroczystości-
W lasowiackich i krakowskich strojach Gości się tu gości.
Ważne, że piękny obyczaj został zachowany
I z pietyzmem młodym pokoleniom przekazywany.

Muzyka
Od zarania dziejów towarzyszy ludzkości,
W różnych sytuacjach, zależnie od okoliczności.
Jest przydatna a nawet bardzo nieodzowna,
Sprawia pewien klimat, staje się wręcz wymowna.
Podczas rytuałów, ceremonii, ważnych wydarzeń i uroczystości,
Dodaje nastroju, elegancji, przysparza wzniosłości.
W różnych odmianach, wersjach i stylach tworzona,
Do słuchania, kontemplacji, jako poważna bądź rozrywkowa.
Rytmiczna lub powolna, symfoniczna, jazzowa,
Reggae, country, soul, elektroniczna, popowa.
Może być chóralna, taneczna, solowa lub zespołowa,
Klasyczna, kameralna, marszowa i folkowa.
Każda ma swych zwolenników, gdyż na ludzi oddziałuje,
Uspokaja, wzrusza, koi, lub ożywia, pobudza, emocjonuje.
W chwilach radości czy smutku odpowiedni klimat budzi,
I każdy słucha takiej, jaką najbardziej lubi.
A formą wyrazu, której powyższa treść dotyka,
To jest wszelkiego rodzaju komponowana muzyka.


Rocznica
Rok dwa tysiące osiemnasty,
To czas stulecia NIEPODLEGŁOŚCI,
Z rocznicą tą wiąże się wiele zdarzeń-
Wspomina się je i organizuje uroczystości.

A różne były dzieje i losy
Tych , co dla Ojczyzny się poświęcali,
Gdyż w zrywach, wojnach czy kazamatach-
Dla Dobrej Sprawy życie oddawali.

Niełatwa była droga do Wolności,
Koszt- to zesłania, męki, zagłada istnień wielu,
Ale zwyciężył patriotyzm i zapał
W dążeniu do upragnionego celu.

Dzisiejsza Polska jest niezależna, wolna, suwerenna,
Rozwojem, prężnością, rozkwitem ,się chlubi,
Lecz trzeba pamiętać, że nie zawsze tak było-
Oraz nieść sławę zasłużonych ludzi.

Adam Kopacz

 


Urodzony 3 kwietnia 1967 roku w Mielcu, żonaty, ma trzech synów.
Studia magisterskie w Wyższej Szkole Prawa i Administracji w Rzeszowie.
Od 2025 roku członek Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO TMZM. 

Zdobywca I miejsca w konkursie poetyckim „Czermin – Moja Mała Ojczyzna”, III miejsca w konkursie poetyckim „Na Wilczym Tropie” oraz wyróżnienia na XXXI Międzynarodowych Spotkaniach Poetów „Wrzeciono 2025”.

Wydał dwa tomiki poezji „Ze starego kufra” (2025), „Żartem nie na (żarty)” (2026). 

W swoich wierszach opisuje piękno przyrody, porusza problemy społeczne, ale nie stroni również od tematyki religijnej, oraz humoru..


Dziewczyna w sukience

Z trudem przygarbioną dźwigam wyobraźnię,
poznaję śmiech słodki wśród nieznanych głosów,
czuję ją tuż obok, choć niezbyt wyraźnie,
dziewczynę w sukience z kasztanowych włosów.

Widzę ją jak biegnie po kwiecistej łące,
bosymi nogami krople rosy strąca,
uplata bukiety we włosy pachnące,
błyszczące w promieniach wiosennego słońca.

To znów się kołysze wśród kłosów złocistych,
włosami ociera łzy dnia upalnego
blaskiem noc rozświetla oczów swych gwieździstych,
rozpromienia uśmiech księżyca bladego.

Usiadła na ławce liśćmi obsypanej,
zanurza swe stopy w kolorowych wrzosach,
całuję policzki twarzy dobrze znanej,
dziewczyny w sukience o srebrzystych włosach.

Miskantów rewia jesienna

W naszym ogrodzie cisza nastała,
na próżno ptaszyn śpiewu by czekać,
jesień listowie z drzew otrzepała,
mróz pewnie zacznie wnet w furtkę stukać.

Jednak nim zima tu się rozgości,
nim białym puchem szarość przykryje,
dwadzieścia panien ciut nieskromności,
w pastelach sukni rewiowych skryje.

Kreacje w brązie w zielone pasy,
wszystkie na miarę pannom uszyte,
skrywać się zdają raz talię osy,
drugi raz kształty bardziej obfite.

Zaś na ich głowach pióropusz puchu,
rajskiego ptaka piór cudnych krocie,
nawet przy lekkim powietrza ruchu,
mienią się niczym skąpane w złocie.

Stanęły smukłe w równym szeregu,
zamiast ramp, słońce oświetla scenę,
zdają się kroczyć jak na wybiegu,
by jak najlepszą dostać ocenę.

To już ostatnia rewia w tym roku,
tak jak traw życie dobiega końca,
powróci do nas po zimy mroku,
w nowej scenerii letniego słońca.

Dziś na kankana widzów zaproszą,
by efektownie spektakl uwieńczyć,
wysoko w górę kiecki podniosą,
aby szpagatem występ zakończyć.

Serce poety

Serce poety to oczy duszy,
Serce poety rozumu ręce,
Jest w stanie każdą skałę poruszyć,
Pocieszyć w każdej życia udręce.

Serce wrażliwe i kochające,
Serce w rozterce i pewne swego,
Ogniem miłości swojej płonące,
Topiąc zmarzlinę serca naszego.

Serce tęskniące, bo ludzkie serce,
Serce radosne życia radością
Wychwalające Stwórcę w podzięce,
Za świat stworzony Jego mądrością.

Serce poety, które skonało,
Zgasło jak warkocz martwej komety,
Odeszło z ziemi którą kochało,
Niezapomniane - serce poety.

Jak to kobieta

Z budzikiem rano toczy bój zażarty,
choć na porażkę walka ta skazana,
rzęsą strącając tusz w poduszkę wtarty,
wstaje zaspana,
zbudziwszy jeszcze śpiącą z Morfeuszem,
liryczną duszę.

Łyk kawy w biegu nim szpilki ubierze,
by swą pozycję podnieść przy rozmowie,
z magicznym lustrem, które zwykle szczerze,
prawdę jej powie,
ujmując przy tym jak co dzień troszeczkę,
wieku chwileczkę.

Jedwabny bukiet w kształt serca ułoży,
przeszyje wsuwką jak strzałą Erosa,
a barwny motyl swe skrzydła rozłoży,
na jasnych włosach,
w porannej zorzy promieniach błyszczących,
wiosną pachnących.

Zanim w pośpiechu klucz w zamku przekręci,
z tremem wymieni milczące spojrzenie,
perfum zapachem zachłanne zanęci,
zmysłów marzenie,
pełna kontrastów, odcieni paleta,
jak to kobieta.

Beata Pleban
Urodzona 21 czerwca 1971 roku w Żołyni k/Łańcuta. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego w Rzeszowie. Ukończyła studia polonistyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie oraz Zintegrowaną Edukację Przedszkolną i Wczesnoszkolną w Tarnowskiej Szkole Wyższej.

Pracuje w Szkole Podstawowej im. Św. Jana Pawła II w Radomyślu Wielkim  jako nauczyciel polonista.
Od najmłodszych lat pisze wiersze i opowiadania. Niektóre z nich ukazały się w antologii „Wiersze radomyskich poetów”, Mieleckich Rocznikach Literackich, a także w miesięczniku literackim „Poezja dzisiaj”. Wydała trzy tomiki poezji: Spojrzenie [2018] Zaufać nadziei [2024], W stronę światła [2026]. 

Została odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi. Jest wielokrotną laureatką konkursu literackiego „Na skrzydłach Dedala” oraz konkursu „Strzeż mowy ojców, strzeż ojców wiary”. Jej teksty zostały wykorzystane podczas uroczystości patriotycznych i lokalnych, występów Zespołu INVICTUS i obchodów rocznicy powstania Radomyśla Wielkiego. Beata Pleban bierze udział w Obchodach Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych i Biegu Tropem Wilczym oraz w Akcji Narodowego Czytania. 

Organizuje spotkania z poezją w szkołach i innych ośrodkach. Jest koordynatorką corocznej Radomyskiej Wiosny Poetyckiej. Jako nauczyciel polonista przygotowuje uczniów do licznych konkursów literackich i recytatorskich, gdzie zajmują oni wysokie miejsca. Śpiewa w radomyskim chórze „Echo”. Wzięła udział w operze G. Verdiego „Traviata”, przygotowanej przez Dębickie Towarzystwo Muzyczno-Śpiewacze i uroczystym koncercie z okazji beatyfikacji Jana Pawła II wraz z zespołem „TURNIOKI”. Lubi literaturę piękną i teatr. Jest mężatką, ma córkę i syna.

Pozwól mi
Pozwól mi Boże
uczyć, pisać i śpiewać
patrzeć w dziecięce oczy
dłoń w dłoni męża chować
tęsknić za wiosną
uciekać od zmartwień
włos dzielić na czworo
myśleć, wspominać
planować i czekać
pozwól mi Boże
żyć


Moje Westerplatte

Idę pod górę ścieżką stromą
podjętych obowiązków
Walczę o słuszne sprawy,
o które nie sposób nie walczyć
Od powinności moich się nie uchylam
W postanowieniach trwam
Niekiedy myśl się rodzi
by uciec, gdzieś się schować
Ale nie można zdezerterować
Każdy ma w życiu swoje
Westerplatte


Miłość
Dawna miłość
Prosta, skromna, zagubiona
Ta Cecylii i Jana
Ta zbawiona
A dzisiejsza
Szybka, z górnych półek, idealna
Czemu znowu rozwiedziona?


Istnieje taka miłość
Istnieje taka miłość głęboka
Oczekiwaniem serce wypełnia
Jeszcze nie widzi, a już kocha
I duszę dumą przepełnia

Istnieje taka miłość prawdziwa
Co patrzy w oczęta zawsze szczere
Co delikatne rączki w swoich skrywa
I wybaczyć potrafi tak wiele

Istnieje taka miłość radosna
Co rozkwita w uśmiechach na twarzy
Pocałunkami pachnie jak wiosna
I pozwala dziecku ciągle marzyć

Istnieje taka miłość zniewalająca
Co większej już na świecie nie ma
Co wczoraj, dzisiaj, bez końca
Taka miłość matki do córki i syna


Z Tobą
Mężowi
Jak wiele wspólnych wieczorów
Świtów rozbudzonych
Ile ulotnych spojrzeń
Rąk splecionych
W zakamarkach szarości
I w rozkwicie słońca
Jak wiele już lat z Tobą
I oby wiele do końca


Obawa
Drżę jak osika na wietrze
o jutrzejszy dzień
serce zamknięte w rozterce
niespokojny sen
Milionami spóźnionych chwil
idzie przyszłość
twarda jak orzech
wciąż nie do zgryzienia


Dlaczego
Dlaczego tak się stało Boże
Czy tak być musiało
Pytania dzisiaj mnożę
Jaki sens to miało

Odeszli najlepsi z nas
Mądrością, misją, wiarą
Dlaczego znów katyński las
Nie pojmę żadną miarą

Nadzieją czoło me zdobisz
Mimo że dusza się lęka
Ty Boże wiesz, co robisz
Choć po ludzku serce pęka

Na  zawsze
Szczęśliwy, co wolność odkrył
w skrzydłach rozpiętych
Roztańczone jego serce
dusza wniebowzięta

Otulony chmurami unosi się
w bezkresnej przestrzeni
Już ptakom nie zazdrości
nic nie pragnie zmienić

Chciałby tylko chwilę uchwycić
na zawsze, bo ciągle mało
Zbyt to jednak cudowne
by wiecznie trwało


Traviaty pejzaże
W kulisach serce drży
Gdy pierwsze dźwięki słyszę
To wcale mi się nie śni
Już czas rozpocząć grę

Violetty śpiew rozbrzmiewa
Ja tutaj jestem? - tak
I myśl we mnie dojrzewa
Że to szaleństwa smak

Uniesiona Adamka batuta
Piękne solistów twarze
Orkiestry za nutą nuta
Traviaty to pejzaże

Szalony bal aż do świtu
Cudowny pląs Cyganek
Chór matadorów z Madrytu
Scena za sceną wyśpiewane

Na chwałę i cześć miłości
Która do wyrzeczeń zdolną była
Łzę roniąc w samotności
Zranić nie potrafiła

Spotkanie zakochanych
O wspólnej przyszłości marzenia
Skupienie na twarzach zebranych
I szczere widowni wzruszenia

Wątłe ciało chorobie ulega
Przed oczyma życie się przewija
Ostatni czuły gest Alfreda
I nagle wszystko cicho mija

Już czas zakończyć grę
To wcale mi się nie śni
Ostatnie brawa słyszę
A serce ciągle drży


Sumienie
Sumienie nie milkniesz
Gdy wokół hałas nieznośny
Sumienie nie milkniesz
Gdy cisza w uszy kłuje
O sędzio sprawiedliwy!
Ty zawsze pracujesz


Nie zapomnij

Martwisz się, biegniesz, kupujesz co trzeba
By móc żyć na tym świecie
Ziemia jest tylko przystankiem do nieba
Czy pomyślałeś o bilecie?

Urodzona 22 stycznia 1954 roku w Rzeszowie. Tam też ukończyła II Liceum Ogólnokształcące oraz studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej. Z wykształcenia rusycystka i polonistka. W zawodzie nauczyciela przepracowała 35 lat, w tym 33 lata w Szkole Podstawowej im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Tuszymie.

TERESA ELŻBIETA PYZIK - emerytowana polonistka

Od 2011 roku, po przejściu na emeryturę zaangażowała  się w prace dwóch sekcji Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej: Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO oraz Klubu Środowisk Twórczych.
Od roku 2015 zasiada w Zarządzie Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. Pełni funkcję sekretarza i edytora tekstów w Klubie Środowisk Twórczych. Wiceprezes Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO” TMZM.

W KŚT wykorzystuje swoje umiejętności polonistyczne; jest edytorem i korektorem tekstów. Uczestniczy w spotkaniach, plenerach, plenerach, wycieczkach, wystawach, by móc utrwalać  wszystkie wydarzenia na forach internetowych klubu i w kronikach.
Współredaktorka i korektorka publikacji książkowych   Klubu Środowisk Twórczych m.in. „Szepty duszy”, „Tworzą piękno”, „Życie sztuką jest- malarstwo”. Korektorka wydania 1.2. i 4. „Artefaktów”. Wchodziła w skład zespołu redakcyjnego mieleckiego rocznika kulturalnego „Artefakty (2012, 2013, 2014, 2015, 2016) oraz almanachu Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO „Schowane między słowami”. 

W 2014 r. w Ogólnopolskim Konkursie Literackim „Na skrzydłach Ikara” zdobyła trzecie miejsce, a w 2017 i 2026 roku w Ogólnopolskim Konkursie Literackim „Na skrzydłach Dedala” zdobyła pierwsze miejsce.

Jurorka w konkursach literackich, „Lotnicze wspomnienia moich najbliższych” oraz konkursach recytatorskich w szkołach średnich, a także w konkursie powiatowym „Barwy mojej Ojczyzny” oraz w Biesiadach Poetyckich w Zespole Szkół im. prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu, w Komisji Konkursowej „Laury olimpijskie i poezja” SP nr 7 w Mielcu.

W październiku 2012 roku wydała debiutancki tomik poezji „W lustrze babiego lata”, którego promocja miała miejsca w MPB w listopadzie tegoż roku. 25  listopada 2017 roku ukazał się drugi tomik poetki „W niepokoju myśli”, a w 2018  trzeci zbiorek „Wiersze nieplewione”, a w 2024 roku czwarty tomik „W meandrach pamięci”.

W sierpniu 2017 roku jej nazwisko znalazło się w Encyklopedii Miasta Mielca.
19 grudnia 2017 roku w tygodniku regionalnym „Korso” ukazał się wywiad z poetką „Nie daję się rutynie”. 
Gościła w programie "Parnas" TVP Rzeszów, prezentującym działalność tej zasłużonej w województwie podkarpackim  formacji ludzi pióra , gdzie czytała swoje wiersze. 

28 lutego 2024 roku udzieliła wywiadu w Rzeszów Info – Literacki Rzeszów.
Odbyła wiele spotkań autorskich: w Woli Mieleckiej, w SP nr 9 w Mielcu, w Przedszkolu im. Kubusia Puchatka w Mielcu, w Samorządowym Domu Kultury w Tuszymie, miejscowości w której przeuczyła 33 lata.

Jej wiersze drukowane były w ogólnopolskich wydaniach Poezji dzisiaj, miesięczników: Nasz Dom Rzeszów, Radostowa, Śląsk.
Brała udział w Narodowych Czytaniach „Wesela” Stanisława Wyspiańskiego, „Ballad i romansów” Adama Mickiewicza, „Nad Niemnem” Elizy Orzeszkowej.
Bierze czynny udział w promocjach autorskich poetów SŁOWA, współpracuje z twórcami Podkarpackiego Uniwersytetu Ludowego w Tuszymie.

Towarzystwo Miłośników Ziemi Mieleckiej uhonorowało jej pracę odznaką 40-lecia i Złotą Odznaką 50-lecia TMZM. Posiada Honorowy Certyfikat Klubu Środowisk Twórczych.

Wyróżniona medalem Komisji Edukacji Narodowej(2011) odznaką „Zasłużony dla Kultury Polskiej” (2014)przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego, Brązowym Krzyżem Zasługi [2019] nadany przez prezydenta RP.

Artykuły:
W lustrze babiego lata Elżbiety Pyzik

u schyłku

za progiem tyle dróg
śnieg szarości wybiela
sumienie usypia
stary rok kartki liczy
odmierza godziny
upadki Ikarów do wora wciska
cichy poblask kominka
drogę w przyszłość wyznacza
ryzyko porażki myśli odważne
przywołuje do poziomu morza
nawet niżej do depresji
obarczona pękatym brzemieniem doświadczeń
czekam na ruch ze strony przybysza

bezsenność
Stado baranów
sięgnęło Jakubowej drabiny

Myśli z prędkością światła
bombardowały umysł,
plącząc postaci i wydarzenia.

Zegar na wieży kościelnej
kończył kolejny pracowity dyżur.

A ona?

Ona prężyła się zalotnie
na poduszce snów.
Bezsenność jestem
- szeptała.

Rodzicom
ciemne ramiona krzyża
ozdabiam kirem bólu z którym potrafię już żyć
kwiaty chryzantem
wkładam do wazonu
by czuły się jak firanka wspomnień
odprowadzona w ostatnią drogę
zapalam świeczkę pamięci
by poczuć ciepło Waszych serc
wrastam w płytę chodnika
i trwam i prowadzę monolog
który nie dokończy niedomówionego

***
tylko w poezji
duszę swą odsłaniam
na chwil kilka
a ramiona twe
otwarte są
na moje słowa
zamykam miłość naszą
i strzegę przed światem
odkrywam prawdę
między wierszami
wybiegam na spotkanie
i spełnienie
jestem wolna od myśli
spokój burzących
mój świat ze snu
prawdziwy się staje
i kochać mi wolno

dłońmi ramion dotykam
i skrzydła wyczuwam


lubię
zatrzymywać cię wierszem
nad kubkiem kawy porannej
kiedy samotność strwożona
umyka w zastygłe ramiona nocy

a ty
kreślisz mój portret
pocałunkiem słów nie wypowiadanych
pragnieniem miłości
która syci nie karmi

dotykiem dłoni
przemierzającym sny
do miejsc nieznanych

i jestem twoją Ewą
w chaosie przemijania

***
gdy jesień na dobre zagości
w mych progach
babie lato zwiąże w kokardę
rozpierzchłe marzenia

na tafli lustra
zakreślę palcem twe imię
a noc zaczesze biel włosów
bolesnym wspomnieniem

lekcję nadziei będę odrabiać
do ostatnich godzin snu


kocham
spokój moich myśli
gdy tuż obok jesteś

szybkie ruchy dłoni
wygładzające drogi zmarszczek

tak radosne lustro wnętrza
jak o świtaniu łąka kwiatów

rozciągam po naszym niebie
aby jawą się stały
niedomalowane do końca tajemnice

słowami wypełniam usta
o podróży wspólnej

bo ciągle jesteśmy spóźnieni

więc może tym razem
zdążymy
na wspólne przemijanie


jutro
jest czekaniem
do miejsc nienazwanych
gdzie wiatr rzeźbi dla nas
przystań dni

gdzie o poranku
nieskalanym żadnym błędem
oddechy wyrównuje
wygładza wgłębienie
na poduszce twoich oddaleń

dłonie w dłoni układa
rozpala zmysły poezją syte

a księżyc
drogę pospiesznie
wśród gwiazd wymiata
romantyk stary

Haiku

***
na moim niebie
słońce twe imię kreśli
słów brak emocjom


***
pierwszy przymrozek
chryzantemy na grobach
wartę skończyły

***
z nieba błękitu
spływają tchnieniem wiosny
poezji skrzydła


***
przez iskry w oczach
tchnienie na ego spływa
trwa lato w sercu


***
ty ja i lato
zauroczeni wizją
czasu przyszłego

***
kończący się dzień
kartka zapisana
drobną czcionką serca

***
maturę zdaje
sędziwy kasztanowiec
powtórka za rok

***
rozterki duszy
na wietrze chorągiewka
przeciągam strunę

***
wypiję kwartę lata
chwycę słońce w locie
utonę w marzeniach

***
zapach lata
w pamięci zapisany
kłosami zboża

***
zamknęłam myśli
w haiku napisanym
barwami lata
***
przymrozek na trawie
rozpuszcza się wraz z cukrem
w filiżance kawy

***
po winorośli
przemknął słońca promyk
rodzynków żniwa

***
płomienie wspomnień
jak żywe na granicy
życia i śmierci

***
wełniane skarpety
mole wyżerkę zrobiły
a mróz trzyma

***
radośnie białe
róg Amaltei skradły
szlak nieprzetarty

***
woda się marszczy
wiatr chmury rozwiesza
pragnę spokoju.

Please publish modules in offcanvas position.