Daniel Kobiela – poeta, historyk, animator kultury i działacz społeczny. Urodził się 16 maja 1989 roku w Suchej Beskidzkiej, dorastał w Zawoi u stóp Babiej Góry. Jest absolwentem historii na Uniwersytecie Rzeszowskim (licencjat, 2011) i Uniwersytecie Jagiellońskim (magisterium, 2014). Ukończył także studia menedżerskie MBA w Krakowskiej Szkole Biznesu Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie (2015) oraz studia podyplomowe z zakresu ubezpieczeń społecznych (2018) i zarządzania kulturą (2025).
W latach 2013–2015 pracował w Centrum Górskim Korona Ziemi w Zawoi, uczestnicząc m.in. w przedsięwzięciach popularyzujących dzieje polskiego himalaizmu. Od 2016 r. jest pracownikiem Inspektoratu ZUS w Mielcu. Związany z ziemią mielecką, od 2018 r. mieszka wraz z żoną Anną Wójcik-Kobielą, malarką, oraz synami Aleksandrem i Janem w Zaborczu nieopodal Przecławia.
Członek Zarządu Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej im. Władysława Szafera, Prezes Klubu Historycznego powołanego w ramach Towarzystwa oraz członkiem Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO TMZM.
Inicjuje wydarzenia upowszechniające historię regionu, w tym spotkania edukacyjne. Jest pomysłodawcą i organizatorem Ogólnopolskiego Festiwalu „Na Wilczym Tropie” oraz towarzyszącego mu Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Zbigniewa Herberta. Organizuje także Memoriał „Mieleccy Sprawiedliwi wśród Narodów Świata” im. E. Szyfnera.
W poezji podejmuje tematy humanistyczne, historiozoficzne, społeczne i egzystencjalne. W 2025 r. zadebiutował tomem „Do człowieka” i został laureatem VIII Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego „O Wstęgę Sanu”. W 2026 r. otrzymał Nagrodę za Najlepszy Debiut Literacki Województwa Podkarpackiego w kategorii poezja, przyznaną przez rzeszowski oddział Związku Literatów Polskich.
Pokolenie
Przypadła mi niewdzięczna rola skryby i depozytariusza pełzającej zagłady
trzecie milenium stworzyło pokolenie ludzi umarłych
udawadniających z rozpaczą sens swej konsumpcyjnej egzystencji
omijamy z mozołem swoje dawne świątynie
a te które pozostały zupełnie puste przerobiliśmy
na wyszukane galerie sztuki i niewyszukane dyskoteki
do osób wierzących niepraktykujących z końca wieku drugiej apokalipsy
dołączyła generacja pobożnych ateistów
którzy modlą się już tylko z przyzwyczajenia i dla zachowania
dobrych manier wyniesionych z dzieciństwa
Zapisano nas do dwóch wrogich frakcji politycznych głównego nurtu
kilka innych pozostałych daje nam iluzoryczne poczucie trwania
w dogorywającej i kulejącej demokracji
już nikt z nas nie woła piersią ognistą Hannibal ad portas
słownik współczesnej dyplomacji nie zna pojęcia wroga
wszystko jest kwestią ceny i odpowiedniej narracji
pozostali już tylko byli i potencjalni kontrahenci
Miłość zastąpiliśmy wczasami w Dubaju i Zanzibarze
jedzeniem sushi na mieście, botoxem i niezobowiązującą kamasutrą
naszym kubkom smakowym nie odpowiada już kawior bordeaux i ośmiorniczki
więc zaczęliśmy zjadać siebie nawzajem
Święty węzeł małżeński wyparliśmy umową na okres próbny
żyjemy razem i jednocześnie osobno - rozmawiając ze sobą monologami
zamiast dzieci na początku XXI wieku rodzą się nam pieski, kotki
rzadziej chomiki i papugi – wszystko wedle uznania i preferencji
nieliczne ludzkie dzieci które przychodzą na świat
cechują się wadami genetycznymi:
mają zaburzony zmysł węchu – nie czując zupełnie zapachu
jabłoni ani gruszy a nawet woni cytrusów vide pomarańczy
wzrok mają również otępiały – ograniczony do jednego metra
w hipnotyzującym kontemplowaniu elektronicznego szkiełka
nie dostrzegają już nad głowami płynących na niebie okrętów
czy ryczących złowrogo w kłębach obłoków smoków i tygrysów
nogi za to mają o dziwo nienaturalnie mocne – sztywne w kolanach
nie uginają się już przed Arką Przymieża i Tabernaculum,
ćwiczone i przeznaczone do wyższych celów –
maratonu kłamstw i nieustającego wyścigu szczurów
W pogoni za uznaniem w oczach świata zaciągnęliśmy pożyczki
we frankach i innych szeklach – kupiliśmy za nie luksusowe dobra i drogę na skróty
nieświadomi że przyjdzie za nie płacić czasem, który nie zna pojęcia waluty ani wakacji kredytowych
nie wierzymy już w Boga bo sami sobie jesteśmy muzami i herosami
do czasu złamania pierwszego paznokcia, rozbitego kolana czy śmierci
która jak zwykle bezczelna przyszła znienacka – za wcześnie, nieproszona i nieplanowana
Przerażeni swoją boskością i bylejakością otwieramy pospiesznie granice naszego Psychopolis wysyłając najlepszych laufrów i ambasadorów umęczonej cywilizacji
w poszukiwaniu Barbarzyńców z płomienną nadzieją w sercach, że nauczą nas oni
OD NOWA:
Wierzyć prawdziwie, Kochać bezinteresownie, chodzić boso po zielonej trawie, puszczać kaczki na wodzie, obserwować gwiazdy – i co najważniejsze rodzić zdrowe dzieci które będą wydawać na świat kolejne pokolenia.
Pytanie – kto ocali nasze P O K O L E N I E jeżeli okaże się że prawdziwych Barbarzyńców już nie ma...
Do Człowieka
Człowieku, który jak niespokojny żeglarz
rzucany jesteś każdego dnia na niezbadane oceany,
pomimo trudu i ryzyka nie wypatrujesz lądu — swej przystani.
I chociaż czasami dobijasz do różnych portów,
kolekcjonując przyziemne przedmioty,
są to tylko jednak rzeczy,
lecz twe oczy kierują swój wzrok ku błękitnym falom,
niosącym kolejny rozdział batalii życia.
Na wodzie jesteś jak Odys,
nieraz toniesz wraz ze swym statkiem,
zanurzając się w głębinach swej herezji,
kpiąc z Posejdona, drwiąc z bogów,
pozostając dumnym w całej swej niedoskonałości —
z bycia człowiekiem.
I chociaż czasami wątpisz, płacząc i krzycząc,
zagryzając swe wargi, rozlewasz czerwoną farbę,
która jest miernikiem twego istnienia,
to jednak wiesz, że jutro będzie nowy rejs,
nowa powódź uczuć, burza namiętności,
karuzela fal, na której będziesz jechać
i znów beztrosko się uśmiechać...
A gdy rozwiniesz żagle swego statku po raz ostatni
i wyruszysz w swój ostateczny rejs —
zatrzymaj się i posłuchaj:
ciszy, jak krzyczy,
deszczu, który szepce,
i słońca, które przez tyle dni przytulało cię do swego serca...
Dzieci Hioba
Na rogu ulicy wrzawa i poruszenie.
Przyjdźcie do mnie Hiobowe dzieci!
Zbyt grzeszne dla świętych,
nazbyt pobożne dla diablich,
z aureolami wyblakłymi
i przykrótkawymi rogami
żwawo, nie zwlekajcie — czas nagli!
Weźcie ze sobą córy Korynckie
z piersiami obrzmiałymi, oblanymi słonym potem.
Nie zapomnijcie zawołać marynarzy
i miejscowych łajdaków z Odessy i Marsylii!
Oto mały, dobry Gavroche przybywa do nas
za drugiej strony barykady!
Przygrywa mu radośnie Janko na skrzypkach,
wokół nich tańczą i klaszczą w dłonie dzieci
piratów z Somalii i żebraków z Dharavii,
obnażając w szczerym uśmiechu swoje białe niewinne zęby.
Chodźcież szybko mamy mało czasu,
oddajmy mu głos!
Przemów do nas, zmęczonych rewolucją,
mały Gavrochu kto jak nie ty
zna lepiej naszą umęczoną walkę?
Opowiadaj, co kryje się po drugiej stronie barykady...
My, Synowie Hioba zamieniamy się w słuch...
Wtem usta, które zimne były, przybierając kolor fioletu,
nagle barw nabrały, a słońce rozjaśniło policzki wcześniej wyblakłe.
Źrenice jego, niczym księżyce przysłaniające słońce,
zawiesiły w próżni dzień i noc, wstrzymując wskazówki zegarów.
Ten, który martwym miał być, stoi niczym posłaniec Boga.
Wśród tłumu nadzieja przeplatać zaczęła się ze strachem.
W końcu chłopiec zabiera głos...
Tam, po drugiej stronie barykady,
noży używamy wyłącznie do krojenia chleba.
Nikt nie podrzyna sobie gardeł i nie podcina skrzydeł,
albowiem nie wiemy, co to jest głód.
Nie chodzimy spać głodni, ponieważ
karmią nas tam chlebem żywym,
którego mały kęs syci przez cały dzień.
Z praktycznych przedmiotów
zachowaliśmy jedną gilotynę —
nie ścinamy na niej jednak już głów
bowiem nie ma wśród nas królów,
ludzi w długich szatach i drogich perukach.
Jej błyszczące ostrze rozłupuje w blasku słońca
na części tryskające słodyczą arbuzy i melony.
Nie znamy już smaku goryczy i żółci pustego żołądka.
Nie jesteśmy już sierotami —
jest z nami nasza mama Miriam.
Tańczymy z nią w koło, trzymając się za ręce.
Są wśród nas dzieci z Palestyny i Izraela,
plemion Tutsi i Hutu oraz wyznawców Szyitów i Sunnitów.
To wszystko nieważne — mama uśmiecha się do nas
i mówi, że wszystkie jesteśmy jej dziećmi.
Tak bardzo nas kocha...
Na wiosnę zbieramy dla niej kaczeńce,
a u nas cały rok jest wiosna za wyjątkiem Wigilii.
Pada wtedy śnieg i jemy lukrowane pierniczki,
popijając je kompotem z suszonych śliwek.
Od czasu do czasu odwiedza nas stary ogrodnik
ze spojrzeniem łagodnym i białą brodą.
Nazywamy go Dziadkiem.
Zabiera nas wówczas ze swymi owcami na łąki kwietne,
pełne żonkili, chabrów i maków.
Otaczają je wzgórza zielone,
poprzecinane strumyczkami, które
leniwie rozlewają się wodą czystą, źródlaną
wprost do naszych bosych stóp,
zanurzonych palcami w czterolistnej koniczynie
Wtem wykrzyczał tłum:
Gavrocheu drogi! Tyś dzieckiem był naszej rewolucji!
Zmęczeni jesteśmy walką straceńczą —
wskaż nam drogę, a podążymy za Tobą!
Drodzy towarzysze umęczonej sprawy,
tak jak i ja potomkami Hioba jesteście.
Nigdy nie było dane wam być dziećmi —
musieliście od kołyski dzielić się piersiami
waszych matek, które zmuszone były
zaspokajać głód miejscowych pijaków
i panów z poza miasta — was dokarmiając
chlebem czerstwym i nienawiścią do świata.
Odłóżcie noże i bagnety,
a złość wasza niech unosi się
niczym latawce na błękitnym
niebie, dając jej samotnie odfrunąć w bezkres.
Nikt z was nie przejdzie na drugą stronę barykady
z twarzą kamienną, wyrzeźbioną przez ocean krzywd,
jeżeli nie znajdzie się w niej najmniejszy promyk dziecka.
Świat dał wam twarze kuglarzy, rzezimieszków i ladacznic —
Ja, Gavroche, znając was i kochając, byłem jednym z was.
Jadłem okruchy chleba, podnoszone z bruku tych samych ulic i ciemnych bram,
żebrząc o kilka kolejnych chwil mej ulotnej, ziemskiej egzystencji.
Dlatego podarowuję wam twarz mojego dzieciństwa,
byście mogli dostąpić zaszczytu zbierania wiosną kaczeńców
dla naszej pięknej mamy Miriam...
Europa
Europo piękna
Europo okrutna
co o brzasku uśmiercasz
swych najwierniejszych kochanków
pozwól dłoni poety
dotykiem ogrzać
twoje zimne skronie
rozczesać srebrne włosy
które kiedyś kolorem
zawstydzały słońce
usta me pochylam
nad twoim utrudzonym czołem
by zbić gorączkę
po tym jak dwukrotnie
targnęłaś się
na swoje życie
i przypomnieć ci
jakże byłaś piękna przed laty
gdy pędzlem swym
sam Michał Anioł z Picassem
pudrowali twe policzki
na twej smukłej szyi
bukiet pereł
jedna po drugiej
nawlekały sprawne palce
Chopina z Mozartem
byś na koniec dnia
zasypiała pośród opowiadań
Szekspira i Dantego
Europo piękna
Europo okrutna
twoja suknia utkana jest
ze strzelistych katedr
i łuków triumfalnych
kiedy zmieniłaś swe szaty
na piżamy szpitalne?
i dałaś się zamknąć
w ekskluzywnym domu starców
dla obłąkanych!
lecz póki słowo żywe trwa
trumna daremna
poeta szuka wśród
szeptów dajmonionów
właściwego zaklęcia
by przywrócić ci
śpiew ptaków
i kwiat lotosu
a o brzasku
ujrzeć Ciebie na nowo młodą
i dołączyć
do listy
martwych kochanków
Maskarada
Maskarada – witam w teatrze lalek,
Theatrum Mundi – karnawał bajek.
Umieram, lecąc na karuzeli własnych myśli,
Jestem głuchy, lecz w moich uszach
Rozchodzi się dźwięk tajemniczej pozytywki.
Otwieram bramy piekła,
By szukać wśród potępionych swojego nieba.
Rozpływam się w krainie ciemności i nienawiści,
Jakże dobrze jest zasypiać
W kotle własnego cierpienia.
PROLOG (Mowa końcowa)
Przyznaję się uroczyście
do popełnionych win
Złodziejem byłem
co wykradał złu szaty ciemne
Targając je na strzępy
Tylko po to
by stanąć samemu nagim w świetle
i wykrzyczeć światu
Stojąc nad urwiskiem
swego człowieczeństwa
że byłem jednym z was
Dziś składam w wasze dłonie
Moje kruche świadectwo
i nim przeczytacie mnie do końca
Zrozumiecie...
Że nie można posiąść poety
to Poeta posiadł Was...
Inwokacja
Towarzyszu istnienia,
Który otwierasz swe oczy zaślepiony promieniami słońca,
Mrugając jak kogut swymi skrzydłami,
Starasz się zapomnieć o tym, że posiadasz skrzydła.
Pędzisz autostradą życia, zmierzając pod prąd na hulajnodze,
Plując przeznaczeniu w twarz.
Czasami tylko znajdujesz przystań,
Zbaczając z autostrady do ogrodu pełnego zmysłów,
Zrywając, mordujesz najpiękniejsze kwiaty swej poezji.
Krzyczysz niczym Achilles na polu swej chwały i porażki.
Jak Syzyf pchasz kamień zwany poronioną ambicją.
Ile razy byłeś tu Hektorem,
A ile razy Achillesem…?
Ile razy byłeś tu bogiem,
A ile razy człowiekiem…?
Któż jeszcze pamięta, jak nie ty,
Co to znaczy być bohaterem
W krainie emocjonalnych tchórzy,
Zdegustowanych gustów,
Wyciągając środkowy palec ze złamanym paznokciem
Osieroconych aspiracji?
O muzy! Czemu milczycie,
Kiedy płacze serce poety!
Natchnijcie jego duszę,
Rozpalcie pochodnię jego zmysłów,
Całując go w przeklęte usta,
Zostawiając go ostatni raz
Zimnego bezdechu
W świątyni natchnionych wersów…
W pociągu
W pociągu na trasie do dojrzałości
tak bardzo boli z każdym pokonanym dystansem —
dystans nabierany do siebie.
Kolejna zmarszczka na pomarszczonym życiorysie,
poprzecinanym bliznami błędów nie do końca zabliźnionych,
ale za to bliskich jak bliźni bliźniemu.
Widok za oknem już nie surrealistyczny,
ale jakiś zwyklejszy – realistyczny?
Myśli bardziej przyziemne…
Poukładane, kalkulowane – pociąg staje?
Wysiadka – koniec podróży – ostatni peron?
A myślałem, że ta podróż się tak bardzo dłuży...
Bilet Green Hill – Los Angeles
zjadły mole w kaftanach bezpieczeństwa.
Gnosis
Do was, świętych pogan Jeruzalem,
Opluwacie swe twarze śliną własnych chciwości.
Wasze oczy — czarne od wyrzutów sumienia,
Wargi — popękane od ognia waszych kłamstw.
Język wślizgujący się w łono dziewicy,
Szukający zgniłego jabłka Ewy.
O Adamie! Martwy twój żywot,
Żywa twoja martwa dusza, przeklęta.
Oto nóż Kaina w mrowisku twojego serca,
Ręka upominająca się o twoją zniewoloną duszę.
Grabarze myśli, kopulujący na pomnikach
marzeń swoich truposzy,
Kapłan odziany w purpurę swych demonicznych intencji —
Wypuść ten kielich!
Poczuj, jak ześlizguje się po twych szkarłatnych dłoniach!
Niech noc zapanuje nad doliną twych pięknych dni.
Dzieci cienia, skradające się po drzewie Edenu
do owocu niedoskonałości,
Zatrzymujące się na chwiejnych gałęziach,
Żeglują ku przepaści wraz ze swym nałogiem śmierci.
I Ty...! synu Adonai, któremu Jeruzalem krzyczy
w zmęczoną twarz: Jeszua!
Nie uciekaj.
Zanim wyprą się Ciebie po trzykroć
i wyrzeźbią z przeklętego drzewa
Twój Święty Krzyż.
Rozerwą twe ścięgna, zgolą twą czaszkę,
Zbierając cenny skalp twoich myśli i uczuć.
Wyrwą kręgosłup, rozrzucą kości,
Następnie trąc je na drobny proch.
Twa krew płynie powoli — jeszcze ciepła —
Dogorywa na ołtarzu zbawienia.
I gdy ostatni gwóźdź zgwałci święte członki,
A włócznia wojny dotknie ostatniego żebra pokoju —
Będziesz wolny,
Tak jak tylko ptak bywa wolny
Poza klatką swego więzienia.
I gdy już lecisz tak beztrosko,
To wiesz, że oni nie mają żadnej władzy...
Adeo
A więc wojna.
Czas prężenia muskuł i gwałtownych skurczów serca.
Światu amputowano sumienie.
Ciężko tak żyć pomiędzy młotem a kowadłem.
W czasie i przestrzeni — Bóg płacze.
Hellada gra o nieśmiertelną sławę,
Persja kąpie się w złocie wiecznego słońca.
Semici znów zabijają w imię jedynego Boga.
I my, synowie Adonai — liście na wietrze —
Szukamy drzewa pośród przeklętego ogrodu.
Odpoczywamy na niespokojnych wodach, z dala od lądu,
Dryfując na almanachu życia, wyglądając Pana.
I gdy pojawi się Ten, który przyniesie światło — uciekaj!
Greku, to nie Prometeusz!
Żydzie, to nie Meszijah!
Oto Pan ciemności, w płaszczu tkanym światłem twych marzeń.
Ma on uśmiech dziewicy, spojrzenie ojca,
A mądrość jego — mądrością mędrców.
Jego ramię szerokie, a dłoń otwarta,
Ocierająca łzy smutku.
I gdy, niesiony jego pięknem,
Otulisz swą twarz w jego płaszczu —
Zrozumiesz, że nie ma Boga,
Nie ma człowieka, i jego drzewa, i krzyża.
Tylko pod ciężką skorupą twych myśli
Świat... który był
i którego nie będzie...
Oczy Priama
Mówi się, że Achillesa zabiła zatruta strzała,
wystrzelona z łuku Parysa wprost w śmiertelną piętę —
lecz jest to nieprawda...
Największy pośród wojowników,
zdobywca dziesiątek miast, setek głów mężów i potworów,
i drugie tyle zalotnych branek —
zmarł zdecydowanie wcześniej...
Ugodzony spojrzeniem starego króla Troi — Priama.
Niegasnąca pochodnia i głośne bębny wojny,
tłoczące krew w sercu półboga, okazały się bezradne
w obliczu żałobnych oczu ojca...
Jedno jego stare oko, łzą błyszczące,
tarczą stalową przed ciosem,
drugie — sztyletem podstępnym,
ominęło skutecznie pancerz wykuty młotem Hefajstosa,
zatapiając ostrze wprost w sercu herosa...
O, gdyby tak do wszystkich wojennych bogów Hellady XXI wieku
móc wysłać potajemnie pod osłoną nocy zapłakanego Priama —
skrybowie nie nadążyliby spisywać traktatów pokojowych.


Urodzony 19.06.1955 roku, mieszkaniec Tuszymy.
Urodzony 3 kwietnia 1967 roku w Mielcu, żonaty, ma trzech synów.
Beata Pleban
Urodzona 22 stycznia 1954 roku w Rzeszowie. Tam też ukończyła II Liceum Ogólnokształcące oraz studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej. Z wykształcenia rusycystka i polonistka. W zawodzie nauczyciela przepracowała 35 lat, w tym 33 lata w Szkole Podstawowej im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Tuszymie.